Inspiratie

EEN GOED BESLUIT

Voor ieder een nieuw begin
De pijlen vliegen door de lucht
en maken dan een hoge vlucht
Het oude jaar nemen ze mee,
We waren blij, en soms tevree..
Ze knallen in het nieuwe jaar,
zonder vrees, zonder gevaar,
Zo jong, zo krachtig en zo pril,
Voor jou, ieder mens een nieuw begin.
Marjet de Jong

INSPIRATIE

Verhaal bij Lucas 10: 25-37, ‘de barmhartige Samaritaan’, verteld tijdens de opening van middag van de Zonnebloem op zaterdag 10 september

Er was eens.. een gewone Cothense. Wat op leeftijd.. laten we haar Miep noemen.

Ze had pas een mooie nieuwe electrische fiets aangeschaft. Zo één waarop je geholpen wordt door een hulpmotortje. Ze kon nu ook met de wind tegen helemaal naar Doorn, of zelfs nog verder, tegen de bult op. Hele einden fietste ze zo. Ze kwam weer ergens, dankzij die fiets.

Jaren was ze al alleen, weduwe, en het had haar best moeite gekost om weer de deur uit te gaan. Om alleen op de fiets te stappen en zomaar een eindje te gaan fietsen. Zeker nadat ze een nieuwe heup had gekregen. Maar ze deed het weer, en was er trots op.

Op een mooie maandagmorgen was ze vroeg op de fiets gestapt en inmiddels was ze een heel eind van huis, ergens tussen Doorn en Leersum toen ze even niet oplette. En zomaar een grote tak in haar wiel kreeg. Voor ze wist had ze een enorme duikeling gemaakt en lag ze op het fietspad, de fiets bovenop haar. Ze voelde nu pas hoe zwaar de fiets was. Haar pols deed flink zeer en ze voelde dat er schaafplekken op haar been zaten. Maar het ergste was dat ze niet overeind kon komen. Ze lag daar hulpeloos onder de fiets en kon geen kant op. Ze kon zelfs niet bij de mobiele telefoon die ze net nieuw had.

Ze tilde haar hoofd op en keek om zich heen. Het was midden op de ochtend, dus druk was het niet. Ze begon zich echt zorgen te maken.. de fiets woog steeds zwaarder, ze lag in een rare kronkel.

Maar daar in de verte zag ze een auto aan komen. Zag ze het goed.. dat leek de auto wel van de dominee uit Cothen. Zou hij haar wel zien.. ze probeerde een arm op te steken en te zwaaien. Hij reed niet hard, dus ze zag dat hij haar kant uit keek. Ze wist zeker dat hij haar zag… maar hij reed door. Hij zou toch verderop wel stoppen.. maar nee hoor. Als ze haar hoofd draaide zag ze net de achterlichten in de verte verdwijnen. Ze voelde boosheid omhoog kruipen. Zondag wel mooie verhalen houden in de kerk, maar op maandag geen tijd om even te stoppen voor een gevallen vrouw…

Er kwamen tranen in haar ogen.

Maar daar kwam nog een auto. Ze begon weer te hopen. Die auto kende ze ook.. dat was het oude Fiatje van Annie van de overkant, die nog een verre nicht van haar was. Ze probeerde weer te zwaaien… Annie draaide het raampje open en riep ‘ik heb haast, ik moet echt vèrder, maar als ik thuis ben dan bel ik wel iemand.. 112 ofzo’..en ze reed in volle vaart door.

Daar was ze mooi klaar mee. Haar been ging steeds meer zeer doen, ze maakte zich zorgen over haar heup en ze voelde nu ook hoofd. Lieten ze haar daar nou zomaar liggen.. ?

Van de andere kant kwam een oud wit bestelbusje aangereden. Het nummerbord was niet nederlands – pools zag Miep. Het busje rammelde voorbij. Miep deed geen poging om de aandacht te trekken. Buitenlanders, Poolse appelplukkers,niet van hier.. waarom zou die nu stoppen.

Maar wat deed het busje.. de bestuurder zag haar en trapte op de rem, zette de bus onmiddellijk langs de kant.

Miep schrok ervan. Oh nee, hij stapt uit en komt hierheen.. Ze had het niet zo op mensen die geen nederlands spreken – zelfs sprak ze ook geen woord over de grens.

De man liep naar haar toe en bekeek de situatie eens goed. Voor ze het wist had hij de fiets overeind gezet, en had hij haar ook overeind geholpen. Zonder woorden keek hij haar vragend aan… ging het wel.. kon ze staan? Toen ze voorzichtig knikte hielp hij haar naar het busje. Zette haar op de voorstoel neer en ging toen haar fiets achterin laden.

Toen ze wegreden vroeg ze zich nog stilletjes af of ze hem wel ècht kon vertrouwen.. waar zou hij haar heen brengen. Lichte paniek overviel haar. De man keek haar geruststellend aan, alsof hij wist wat ze dacht. Ze schaamde zich een beetje..

De man stopte bij een boerderij, en hielp haar naar het achterste deel. In het Pools (tenminste ze vermoedde dat het Pools was) legde hij de situatie uit aan twee andere mannen die in het keukentje zaten. Ze hielpen haar op een stoel, legden haar voet op een andere stoel. De man van het busje maakte een gebaar waaruit ze opmaakte dat hij nu weg moest. Maar een van de andere mannen haalde een EHBO doos tevoorschijn en ging haar been verbinden. De ander kwam met een telefoon aan en gaf die aan haar..

Het eerste nummer dat Miep kon bedenken was het nummer van haar dochter. Toen haar dochter opnam barstte Miep in huilen uit, snikkend vertelde ze het hele verhaal.

Om een lang verhaal kort te maken: een uur later lag ze bij haar dochter op de bank, met een kopje thee. De dokter kwam nog even kijken en merkte op, dat het been goed verzorgd was. Verder mankeerde ze gelukkig niets.

Later die dag stond er ineens een wit busje voor de deur. Met verbazing zag Miep hoe haar fiets werd uitgeladen door de man van die morgen. Ook daar zorgde hij nog voor.

Miep schaamde zich nog eens voor haar wantrouwen.. stiekem had ze gedacht ‘die fiets zie ik nooit meer terug..’ moest je nagaan.. zij had niet gedacht dat een buitenlander zou helpen. Degene van wie ze het het minste verwachtte werd haar naaste, degene die voor haar zorgde.