Overweging Pinksteren 23 mei 2010

Van de week had ik een gesprek met een oudere meneer, van wel 90, die vol verdriet zit om hoe de kerk verandert.. niets is meer zoals het was toen hij jong was. De wereld verandert, maar de kerk ook – en hij vraagt zich af of het wel de goede kant op gaat.

Ik sprak een veertiger die zich ongeduldig afvraagt of de kerk wel op tijd meegaat met een veranderende wereld – spreken we de taal van nu, blijven we niet teveel in oude vormen hangen die drempels opwerpen voor wie niet met kerk en geloof is opgevoed –

Hoe zal het verdergaan met de kerk … dat is een vraag die mij wel bezighoudt.

Wie hier binnenkomt, ziet dat er in ons kerkgebouw enthousiasme is, warmte, aandacht voor elkaar, openheid voor God die ons dagelijks leven raakt.. maar als we eerlijk zijn weten we, dat voor heel veel mensen de kerk iets is van vroeger.. iets waar ze geen behoefte meer aan hebben, waar ze uit gegroeid zijn.. of waarvan het bestaan eigenlijk gewoon geen belangrijke rol speelt in hun leven – verdrongen door andere bezigheden. Voor onszelf is de plek van de kerkgang misschien ook veranderd.. je gaat een enkele keer, af en toe, of meestal.. je moet je ertoe zetten, het komt er niet altijd van – er zijn méér dingen belangrijk.

Doet ons dat twijfelen aan de zin van wat we hier doen met elkaar? Mij bekruipt wel eens twijfel, als ik eerlijk ben.. soms mis ik, wie er allemaal niet is, hier binnen… soms heb ik sterk de behoefte om nog méér te laten zien van het moois dat we hier delen met elkaar. Soms vraag ik me wel eens af hoe relevant het eigenlijk is..

En die vraag gaat verder dan de aantallen hier in de banken, verder dan ‘maken wij we wel genoeg reclame voor de kerk’. De vraag is: geloof ik zelf in de relevantie van wat we hier zingen, bidden, horen… Stà ik ervoor.. dat ook in deze tijd dit geloof, deze hoop, deze liefde iets te zeggen heeft, dat, er toe doet?

Om te beginnen aan mijn kinderen – vind ik ruimte en tijd om woorden te vinden voor wie God is voor mij? Is het genoeg om hen te leren hoe je leven moet, respect hebben voor elkaar, aandacht… Vertel ik hen over God, en hoe dan? Hoe leer ik ze wat ik zelf steeds weer ontdekken moet – een geheim dat alleen maar groter wordt naar mate ik ouder word.. hoe God deel is van ons leven – te vinden in het dagelijkse.. Het lijkt zo vanzelfsprekend maar als ik er niet bij stilsta, dan ontgaat het me toch. Dan overheerst de waan van de dag, de haast, dan draai ik om mijn eigen as, zorgen en drukte, en vergeet en passant mijn naasten, laat staan degene verder weg die me nodig heeft… opgeslokt door van alles. Druk, natuurlijk..

God is niet hoog in de hemel, ver van ons weg – dat is de boodschap van Pinksteren – de Eeuwige is de adem die ons bezielt, de wind die waait door de schepping, de groeikracht in wat leeft.. De Eeuwige is in alles… maar is het niet zo dat we hulp nodig hebben om dat te zien? De hulp van een verhaal, over Jezus? Verhalen over Jezus maken duidelijk, hoe Gods liefde uitwerkt, in ontmoetingen met mensen – in die verhalen zien we Gods gezicht ineens in menselijke maat De hulp van een lied? Een gebed, stilte? Onze traditie, wat we van onze ouders, van andere mensen die belangrijk voor ons zijn geleerd hebben, dat wat doorgegeven is, in verhalen, liederen, dat helpt ons om God op te merken. Om woorden te vinden voor zijn aanwezigheid. De hulp van een ander, die je een vraag stelt? De gemeenschap hier, de kerk, helpt ons daarbij.. om het vol te houden om te zoeken..om van een heel andere kant te kijken. De hulp misschien van iets ingrijpends dat je overkomt, een confrontatie met je eigen kwetsbaarheid.. hoewel dat bepaald geen garantie is dat je God op het spoor komt..het kan je ook van hem verwijderen..

We hebben hulp nodig om God te zien… God in alles is zo groot, dat je er aan voorbij loopt..

In de kerk kun je die hulp vinden. Al hebben we daar geen patent op, er zijn zoveel wegen om God te zoeken – èn we staan ook nogal eens in de weg, met z’n allen, met het instituut, met onze eigen beelden.

We willen als gemeenschap van leerlingen van Jezus niemand binnenhalen, binnen de muren van de kerk - het draait niet om de kerk, dat niet. Het draait om Gods aanwezigheid in ons leven, van alle dag. Op het dorpsplein, waar we werken, wonen, sporten, relaxen, bijpraten, lachen en huilen.. - – de kerk is een plek om te oefenen in stilstaan bij God, en dat is waardevol.. maar het gaat om ons leven van alledag, buiten waar we leven – daar gaat het om.

Hier in de kerk belijden we ons geloof – maar in ons dagelijks leven is de echte belijdenis te vinden. In daad en woord – in hoe we handelen en hoe we stamelend woorden voor wat we geloven proberen te vinden. Niet om het op te dringen, maar om het niet voor onszelf te houden. En omdat je vaak in de ontmoeting, door een ander uitgedaagd en geholpen pas ontdekt wat je zelf vindt…

Pinksteren is het feest van de Geest – van mensen die aangeraakt worden door iets ongrijpbaars – door de adem van God, de wind die waait, en vuur ontsteekt in mensen, enthousiasme.. zomaar. Dat kun je niet organiseren en controleren, je kunt er alleen maar open voor staan.. moge de Eeuwige ons raken en inspireren…