Overweging op het pinksterfeest bij Handelingen 2

Vanaf het begin is God degene die hoog in de hemel (waar dat dan ook is) woont, alles overziet, groter dan wat ook..

Maar God is ook dichtbij, is in alles verweven, koesterend om ons heen, onverwacht aanwezig in kleine dingen, ín de schoonheid van de natuur, de troost van een medemens, de liefde, de stilte… moederlijk is de Geest, een groot hart, geen oordelen maar ruimte om te zijn - tegelijk ook vuur en geestdrift, kritisch en enthousiast, gedrevenheid die beweging geeft, storm, verzet..

De Geest is God ìn de wereld, ongrijpbaar maar aanwezig… als de wind die je niet grijpen kunt, als het licht dat je niet vast houden kunt, als de liefde die niet tastbaar is, maar tòch zo werkelijk..

Jezus is degene die voor ons, christenen, God dichterbij brengt. Concreter kan eigenlijk niet… in hem wordt zicht baar wie God is, en maakt duidelijk hoe leven vanuit Gods geest eruit ziet – iemand die volledig open staat voor Gods aanwezigheid, verbonden is met de Eeuwige, iemand die de stem van God laat horen, zijn genezende kracht doorgeeft, zijn liefde weerspiegelt… Tijdens Jezus’ leven was het te zien en te voelen… voor wie het wilde zien, voor wie zich openstelde..

Toen kwam zijn einde, dat geen einde was. Verslagenheid onder zijn vrienden en volgelingen werd gevolgd door verwondering en groeiend vertrouwen.

Ze hebben misschien deze periode nodig…. Een periode van tot zichzelf komen, beseffen wat het betekent om zonder Jezus, en toch mèt hem verder te gaan.

Na het afscheid van Jezus, het verdriet en de verwarring, en het groeiende vertrouwen dat dit het einde niet is… steekt er langzaam overtuiging de kop op. Als een zaadje dat in de donkere grond is gekiemd en waarvan nu het eerste sprietje groen boven komt..

Het wordt Pinksteren..

De kerk wordt geboren, daar op dat pinksterfeest. De kerk als het lichaam van Christus, die niet meer lijfelijk aanwezig is – zijn lichaam wordt gevormd door allen die zich laten aanspreken door wat in zijn leven zichtbaar werd.

De kerk, waarin we geloven, dat is veel meer dan een groepje mensen in een mooi of lelijk gebouw dat zijn eigen dingen organiseert, elke zondag de deur openzet, vrijwilligers zoekt en hoopt op mensen die hun kind willen laten dopen of die belijdenis willen doen..

De kerk ook waarin er geruzied wordt, soms over heel kleine dingen, soms over grote vragen, zoals wie God is, wat opstanding betekent, en hoe je met vragen rond euthanasie of homo seksualiteit moet omgaan… Waar de organisatie soms spaak loopt, of teveel geld kost, waar fouten worden gemaakt…

Die kerk die veelkleurig is – letterlijk, als je beseft dat er in alle landen op aarde gebeden, gezongen en geluisterd wordt naar Gods woord. Onder de Afrikaanse zon, alleen beschermd door de schaduw van een boom, in Birma waar mensen door een ramp getroffen zijn, in de Verenigde Staten waar de verkiezingskoorts woedt, overal verbinden mensen wat hen bezighoudt, hun achtergrond, hun zorgen, hun hoop met Gods woord.. in hun eigen taal, op hun eigen manier.

De kerk is die wereldwijde beweging van mensen, met onzichtbare draden met Christus, en met elkaar verbonden, de belichaming van wat Gods geest kan doen – de Geest die alle talen spreekt.

Die Geest maakte toen, in Jeruzalem, dat de leerlingen hun mond durfden opendoen, dat ze er stonden, en die zorgde ervoor dat de mensen het begrepen, dat ze zagen wat die woorden met hun leven te maken hadden. Die Geest maakte dat er mensen waren die de stap maakten, om erbij te willen horen, bij die beweging, van Christusvolgers… christenen.

Geloven in de kerk… het lijkt soms niet helemaal van deze tijd.. tegelijk zijn er nog steeds mensen zoals Inge, die overtuigd ‘ja’ zeggen tegen God en hun betrokkenheid bij de kerk uitspreken.. de kerk als plek waar je van elkaar leert, waar je samen zoekt, waar God zich vinden laat als 2 of 3 in zijn naam bij elkaar komen… thuis op je kamer kun je God ook vinden, natuurlijk.. maar Zoals God vele kanten heeft, die je alleen niet overzien kunt, zo helpt die veelkleurigheid ons om niet in ons eigen beeld opgesloten te blijven.

God rekent op ons

God alleen kan geloof geven
maar jij kunt van Hem getuigen.

God alleen kan hoop geven
maar jij kunt vertrouwen stellen
in een medemens.

God alleen kan liefde geven
maar jij kunt een ander leren lief te hebben.

God alleen kan vrede geven
maar jij kunt eenheid zaaien.

God alleen kan kracht geven
maar jij kunt ondersteunen wie de moed verloren heeft

God alleen is de weg
maar jij kunt hem wijzen aan een ander.

God alleen is licht
maar jij kunt het laten schijnen voor alle mensen.

God alleen is leven
maar jij kunt anderen levenslust geven.

God alleen kan doen wat onmogelijk lijkt
maar jij kunt al het mogelijke doen.

God is alleen zichzelf voldoende
maar Hij geeft er de voorkeur aan op jou te rekenen.

Geschreven door een groep boeren uit Brazilië