Kerkdienst op 1 januari, niet op Oudejaarsavond
Dit jaar valt Nieuwjaarsdag op zondagmorgen. In onze gemeente is het geen traditie om op Nieuwjaarsdag een kerkdienst te houden, maar het leek de kerkenraad vanzelfsprekend om dat op zondagmorgen 1 januari wel te doen. Vanaf kwart voor 10 is er koffie en gelegenheid tot nieuwjaarswensen, de dienst begint dan iets later.
Hiermee samenhangend kiezen we ervoor om dit jaar geen dienst op Oudejaarsavond te houden.
Advent
begint vroeg dit jaar.. Hoewel er geen feest is waar zo massaal naar wordt uitgekeken als het Kerstfeest (hoewel het voor sommigen daardoor juist iets wordt om tegenop te zien) blijft de vraag: verwachten we het licht dat Christus is echt? Dat licht is iets anders dan vrolijk knipperende kerstlichtjes in de tuin. Het is fel licht in de nacht dat de herders verblindde, en het is een ster die de wijzen verleidde om hun spullen te pakken en heel ver van huis te gaan. Niet comfortabel dus.. De geboorte van Christus zet onze werkelijkheid in een ander licht. Het laat ons anders kijken.
De komst van God-die-dichtbij-komt verwachten is niet niks. Dat vraagt om bezinning, ruimte maken, stilstaan bij wat echt belangrijk is. Want hebben we wel plek voor God en de prioriteiten van de Eeuwige? In Jezus Christus wordt zichtbaar hoe anders die prioriteiten liggen kunnen, anders dan vanzelfsprekend is onder ons.
Het wordt de hoogste tijd,
om mijn tijd
om onze tijd
opnieuw te ijken
aan uw
gerechtigheid.
Om de wijzers
van mijn leven
van ons leven
weer op de klokslag
van geloof, hoop en liefde
te bewegen.
Om de wijzerplaten
van mijn aarde,
van onze aarde
weer in te delen
met de cijfers
van behoud en vrede.
Het wordt de hoogste tijd,
om niet voor mijzelf,
om niet voor onszelf,
maar om weer voor U
de tijd,
mijn tijd,
alle tijd
te nemen.
A.C. Bronswijk
Verwachten – Adventskalender
Een Adventskalender helpt om met kinderen uit te kijken naar de komst van het Kerstfeest. Dit jaar gaan we in het dorp aftellen naar kerst; elke dag komt het feest een stukje dichterbij. En in dit geval mag je dat letterlijk nemen!
Een adventskalender voor kinderen met voor iedere dag een luikje is bij mij verkrijgbaar (2,50). In de webwinkel van de PKN is een mooie decemberkalender voor iedereen te vinden.
Avond met als thema: Pelgrims onderweg naar Santiago de Compostela of ‘hoe ben jij onderweg?’
Steeds meer mensen gaan op pelgrimstocht, op zoek naar zichzelf, de zin van het leven of God. Ze ondernemen een lange reis naar Lourdes, Iona of Santiago de Compostela. Wat ervaren zij onderweg? En hoe zit het met onze levensweg; zijn er momenten dat we stilstaan bij de weg die we gaan?
Marijn en Marijke Burkunk wonen in Cothen en runnen met andere vrijwilligers in Spanje een herberg op de pelgrimsroute naar Santiago de Compostela. Zij vertellen over de reizigers die ze ontmoeten. We gaan samen in gesprek en sluiten af met een avondgebed in de sfeer van Iona.
Dinsdagavond 29 november in de kerk; koffie om 19.45 uur, start 20.00 uur, einde 22.00 uur.
Geen zekerheid
is ons gegeven
dan die van tweesprong,
van kruisweg en labyrint.
Reizigers zijn wij,
onderweg naar U,
die ons wenkt,
tussen vraag en teken.
Geen dak
is ons gegeven
geen tent, geen huis
dat blijft.
Zwervers zijn wij,
volk van voorlopigheid
en toch geroepen
om met U op te breken.
Geen naam
is ons gegeven.
Wij zijn aan wind gelijk,
aan het voorbije,
blootgesteld,
stervend steeds en
snel vergeten.
Tenzij U ons bnoemt
en vast houdt om het leven.
A.C. Bronswijk
Kerk zijn hier en nu – spreken over God
Het wordt er niet eenvoudiger op om kerk te zijn, in onze dagen. We zingen straks met Kerst ‘Eer zij God in onze dagen’ maar om dat in de praktijk te brengen..? Spreken over geloven is niet vanzelfsprekend, naar de kerk gaan is één van de dingen op een drukke agenda, en houd je dan nog wel energie over om je in te zetten voor de kerk? Zelf denk ik dat het eerste punt het belangrijkst is: in onze samenleving is geloven een optie temidden van andere opties. Er zijn genoeg mensen die heel gelukkig zijn zonder, en die een leven leiden waar je als gelovige best een voorbeeld aan kunt nemen. Geloven is niet nodig.. en wat het precies is, ook dat is moeilijk uit te leggen. Wie is God eigenlijk en waar vind je Hem? Alleen in de kerk.. nee toch zeker? Maar wat maakt de kerk dan zo waardevol? En ben je kerk vooral op zondagmorgen – hoor je er niet bij als je op zondagmorgen ook andere dingen wil doen, al is het maar soms?
Spreken over God, woorden zoeken voor het geheim van zijn aanwezigheid, dat doen we op zondagmorgen. Maar ook op andere momenten dat we elkaar ontmoeten als betrokkenen bij onze gemeente. En we doen het als anderen ons vragen naar ons geloof. Onze kinderen en kleinkinderen, collega’s en buren.. Of vragen zij er niet naar? Of ontwijken we de vraag? Zwijgen we maar liever?
Het is niet eenvoudig, en spreken over God lijkt vaak eerder op stamelen en stotteren. Toch denk ik dat dat beter is dan gladde one-liners, zinnen die moeiteloos uit je mond rollen maar niet doorleefd zijn. God is zo groot, hoe kunnen we anders dan stamelen als het over de Eeuwige gaat? Maar laten we het wel proberen…
Kerk zijn hier en nu – de kerk dus..
En dan het tweede: spreken over God is niet eenvoudig, maar een kerk overeind houden ook niet. Laatst sprak ik erover met iemand die geen enkele band heeft met een kerk. Zij kon zich niet voorstellen dat de kerken verdwijnen uit de Nederlandse samenleving; daarvoor vormen ze er een te onmisbaar onderdeel van, zei ze. Dat deed me natuurlijk goed. Tegelijk knaagde er iets.. Want een kerk die van waarde is blijft niet vanzelf overeind. Het is als met kloosters: een groeiende groep Nederlanders bezoekt ze af en toe, en geniet van de inspirerende rust en regelmaat. Maar ondertussen moet er elke week wel een klooster sluiten omdat er niet genoeg kloosterlingen meer zijn om de lofzang gaande en het klooster draaiend te houden. Ik wil hier geen sombere conclusies trekken over waar het heengaat met onze tijd, en onze kerk. Waar iets verdwijnt daar groeit ook weer iets nieuws - ik denk dat we dat de Geest van God wel mogen toevertrouwen. Maar toch.. zonder mensen die zich willen inzetten, die niet op veilige afstand blijven maar zich verbinden, blijft een organisatie niet overeind. Zelfs de kerk niet..
Kerk zijn hier en nu – onze gemeente
In afgelopen maanden zijn we als kerkenraad met de gemeente en met elkaar in gesprek geweest over hoe we dat gaan doen, onze organisatie overeind houden. In eerste instantie ontstond er wat paniek, toen bleek dat er veel ambtsdragers uit de kerkenraad gingen vertrekken. Hoe houden we de boel draaiend? Maar langzamerhand is het gelukt om er anders naar te gaan kijken. De gemeente blijft niet overeind door de kerkenraad. De gemeente bestaat uit allemaal gemeenteleden die zich in wisselende samenstellingen inspannen en zo de kerk vormen. Heel veel gaat vanzelf en loopt al jaren. Het schema dat u in het kerkblad vindt – het netwerk – maakt dat duidelijk. De taak van de kerkenraadsleden is niet om alle verantwoordelijkheid op hun schouders te torsen. Hun taak is wel om alle vrijwilligers te ondersteunen, te motiveren, en het geheel in de gaten te houden door lijnen uit te zetten.
Kerk zijn hier en nu – nog concreter
U/jij vindt in het kerkblad een brief met daarin de uitnodiging om aan te geven wat u/jij kunt en wilt doen. Waar liggen je talenten en wat voor tijd heb je beschikbaar? We horen het graag.
We hebben hard mensen nodig die het financiële reilen en zeilen van onze gemeente onder hun hoede willen nemen!
Tot 10 december kunt u, kun je het lijstje weer inleveren, in de kerk of in de brievenbus van de pastorie (tegen de muur van het kerkenhuisje, Dorpsstraat 22a). Is de losse lijst inmiddels zoek geraakt, geen nood: hij is ook te downloaden via onze website! Gaat u naar www.protestantsekerkcothen/nieuws dan is daar alle informatie bij elkaar te vinden.
Dopen
In februari 2012 is er weer mogelijkheid tot dopen.
Vakantie
Van 2 t/m 9 december ben ik afwezig vanwege vakantie. Ds. Henk Kroese uit Wijk bij Duurstede vervangt mij dan.
Ds. Rebecca Onderstal
 |