Uit de pastorie

De zomer en de zonnebloemen…

Met Pasen ontving het hele dorp huis-aan-huis een groet met zonnebloemzaadjes. Na de tijd van zaaien is nu de tijd van groeien aangebroken. In mijn tuin, en tegen de muur om de tuin van de kerk groeien ze al goed, de zonnebloemen.. en bij jou, bij u?

Wie een foto heeft van een groeiende en straks bloeiende zonnebloem mag die naar mij toesturen via de mail. Zo verzamelen we zonnige plaatjes; op onze website staan die straks bij elkaar. En rond de start van het seizoen (dan is het ziekenzondag, en daarvan is het symbool ook de zonnebloem) gaan we kijken, hoe hoog ze geworden zijn, in ons dorp.

Het zaadje van de hoop
gezaaid in ons hart;
hoop op liefde, recht,
opstanding.
Mensen réchtop in het leven
als zonnebloemen levend naar het licht,
Gods licht.

Zangdienst op 13 juni

Zondag 13 juni was er een viering met veel zingen. Het thema was ‘de liefde’. Want als je ergens van gaat zingen (ook als het niet helemaal goed gaat.. ) dan is het de liefde wel! Toen ik die zondag de kerk in keek, besefte ik wel hoeveel er onder ons zijn die de vertrouwdheid en vanzelfsprekendheid van een partner moeten missen. Ik hoop dat er wel liefde is, in het leven van ons allen, op wat voor manier dan ook!

Twee gedichten uit die dienst wil ik u niet onthouden:

Zo kende ik mij nog niet (naar Hooglied 6,12) van Karel Eykman

Wie had het ooit gedacht dat het mij zou overkomen?
Had jij van mij verwacht dat ik vanzelf zo zacht
bij jou ben terechtgekomen? Wie had dat ooit gedacht.

Geef mij zoet een zoen, dan laat ik me die goed smaken
want sinds die eerste toen, weet ik wat zoenen doen
als ze mijn mond aanraken. Geef jij mij zoet een zoen.

Is dat nou iets voor mij? Ik ben opeens veranderd
zo duizelig en blij met iemand zoals jij
met jou en niemand anders. Is dat nou iets voor mij?

Jij naast me in het gras, ik leunend in je armen.
Zoals dat ’s middags was, je gelooft het later pas
jij was zo hartverwarmend, jij naast mij in het gras.

Zo kende ik mij nog niet. Ik ging mijzelf herkennen
want zo mooi als jij mij ziet toen ik me zoenen liet
dat is wel even wennen. Zo kende ik mij nog niet.

Je merkt het aan elkaar maar je durft het niet te hopen
en toen ging jij zomaar helemaal voor mij open.
Je merkt het aan elkaar.

Niet dichterbij kunt Gij
mij op de huid geschreven zijn,
niet nader nog genoemd
dan als geliefde.
Want in de ogen van een vriend
laat Gij U raden,
en te bespeuren zijt Gij,
heel nabij,
in een omarming, huid aan huid.

Niet beter te verstaan
zijt Gij,
niet méér komt Gij ter sprake
dan in die liefde
die mijn toegesloten deuren opent,
mij uit mijzelf bevrijdt.
Uw vleesgeworden woord raakt mij,
in mijn verwondering
om wat mij wordt gegeven
ontmoet ik, vind ik U.

Niet dichterbij kunt Gij
mij op de huid geschreven zijn
dan als beminde,
als vuur dat warmt
en steeds wordt aangeblazen,
als liefde die niet dooft.
Ik weet,
hoe uw genade tastbaar wordt
als ook Gijzelf
in ons vlees wordt verwoord
en wij, in elkaar opgegaan,
uw eenheid gaan verstaan.

Sytze de Vries

Afsluiting en gemeentemaaltijd

Zondag 27 juni was de afsluiting van het seizoen. Vijf kinderen die de basisschool gaan verlaten stonden centraal in die dienst, waarin we stil stonden bij de grote stap die je neemt als twaalf/dertienjarige. Wat betekent dat voor hen en voor ouders? Ik mocht zelf voorganger en ouder (van Jelte) tegelijk zijn. Anouk, Donna, Jelte, Pascal en Ralph kregen een zegen mee, nadat ze afscheid hadden genomen van de kindernevendienst en ‘op de bank’ waren geïnterviewd door Jacqueline. De ouders van Paulus kwamen ook nog langs, en Paulus zelf had een boodschap voor de kinderen..

Wie nog mee- of na wil genieten kan dat doen via de website: daar zijn foto’s en een geluidsopname te vinden.

Na de dienst was er een heel zonnige gemeentemaaltijd, met pannenkoeken. En er stapten tieners in de kano, om bij de brug met veel water te worden opgewacht.

Terugblik: studieverlof

Dit afgelopen seizoen stond voor mij deels in het teken van het studieverlof. Een groot deel van die studie vond plaats door het jaar heen: het tweede jaar van de opleiding Pastorale Communicatie, en een cursus ‘De kunst van het voorgaan’. Reflectie op, oefenen met en het vergroten van mijn kennis van de ‘kerntaken’ van de predikant heeft mijn werkplezier vergroot.

Verder had ik in de twee perioden van studieverlof tijd om wat verder over bepaalde vragen na te denken. Die vragen dienden zich vanzelf aan. In de eerste vier weken dacht ik na over meditatie, en schreef daarover ook een kort verhaal (dat al in de 30plus groep gebruikt werd). De tweede periode (die wat korter uitviel dan aanvankelijk de bedoeling) kwamen vragen rond het ‘missionair gemeente-zijn’ op mijn pad. Een beetje in het verlengde van de bezinning die hierover in de Protestantse kerk gaande is. Voor wie zijn wij kerk.. wie zijn ‘wij’ eigenlijk… met wie voel je je verbonden als het gaat om het nadenken over de vragen van het leven, met wie deel je die? Heeft de kerk daar een rol in?

Ik zou graag verder willen nadenken, met kerkenraad en gemeente over de vraag (wat prikkelend gesteld): kunnen we àf van het idee, dat we als kerk mensen de kerk binnen willen krijgen.. kunnen we toe naar het idee dat we het gesprek willen over God daar waar we leven.. En gaat dat laatste vanzelf, of kunnen we onze activiteiten daar nog beter op afstemmen, of beter: waar liggen mogelijkheden? In ons dorp? Met andere organisaties? Door zelf vrijmoediger te worden?

Terugblik, verder…

Een andere belangrijke belevenis voor mij persoonlijk was de reis naar Iona. De verdere kennismaking met de manier van vieren en samenleven die daar geoefend wordt trekt zijn sporen – niet heel opvallend, maar ongemerkt werkt het wel door. Het dagelijks leven zien in relatie tot God, niet hoogdravend maar wel spiritueel – het heeft invloed op de invulling van diensten, de taal die ik gebruik, de activiteiten die ik zou willen organiseren, de visie op de rol van de kerk.

Ook het bezoek aan een studiedag van Op Goed Gerucht – een beweging van predikanten in het midden van de kerk – deed me beseffen dat ik niet dogmatisch wil zijn maar middenin de veranderingen van deze tijd wil staan, met twee benen. De kerk niet tegenover de wereld maar er voluit deel van.

Hoogtepunten van dit seizoen waren wat mij betreft onder andere:

• De vieringen van Kerst (kerstnacht met de tieners, kerstmorgen met de zanggroep) en Paasmorgen met de kinderen
  
• De oecumenische huis-aan-huis paasgroet (met zonnebloemzaadjes)
  
• De viering van de laatste zondag van het kerkelijk jaar
  
• De 3 avonden ‘rol van de kerken bij een ramp’ die na een aanloop van een jaar eindelijk plaatsvonden, georganiseerd door het Beraad van Kerken
  
• De viering van dankdag i.s.m. de ZWO commissie
  
• Het feit dat de kerk zo mooi opgeknapt is, het geluid verbeterd èn de diensten nu via internet terug te vinden en te luisteren zijn
  
• Het dagelijks versturen van een mooie tekst via de e-mail tijdens de 40 dagentijd
  
• Vele bijzondere gesprekken die ik met velen van u mocht hebben…
• De samenwerking met de vele vrijwilligers in onze gemeente!
  

Opname van een kerkdienst

Bent u niet in de gelegenheid om naar de kerk te komen, maar wilt u wel graag de dienst beluisteren, dan kan dat. Voor wie beschikt over internet zijn er kerkdiensten te vinden op deze website. Maar we kunnen de dienst ook voor u opnemen en bij u langsbrengen. Geeft u dan even door dat u daar belangstelling voor hebt, bij ondergetekende?

Dopen

Er is weer mogelijkheid tot dopen op 22 augustus en op 10 oktober.

Ds. Rebecca Onderstal